Mavi Ay

Blue Moon, Broadway’ın altın çağında geçen tek gecelik bir ağıt ve kutlama eşzamanlılığı. 31 Mart 1943’te, Sardi'nin loş köşesinde Lorenz Hart, dahice kelimelerinin bile örtemediği kırılganlığıyla boğuşurken, birkaç blok ötede Richard Rodgers, "Oklahoma!"nın ışıkları altında yeni bir çağı selamlar. Film, bir ortaklığın sihrinin sönüşünü ve ayrı yollarda yankılanan melodilerin bedelini, New York’un yağmurlu sokaklarında gezinen hatıralar, bar penceresine vuran refleksler ve sahne arkasının hummasıyla örüyor.

Hart’ın parıltısının ardındaki gölgeler, Rodgers’ın disipliniyle kontrpuan kurarken, müzik tarihinin dönüm noktasına yakından bakıyoruz. Blue Moon, kıskançlıkla hayranlığın, başarıyla yalnızlığın, mizahla kederin aynı ölçüde çalındığı bir partisyon: alçak sesli, keskin ve kalıcı.