மெய்யழகன்

Meiyazhagan, evini yitirdikten yirmi iki yıl sonra kuzeninin düğünü için Thanjavur’a dönen Arulmozhi Varman’ın, hatıralarla örülü bir eve dönüş hikâyesi. Şenlikli ritimler, nadasvaram sesleri ve pirinç tarlalarının yeşili arasında Arul, yüzünü anımsayamadığı neşeli bir adamla tanıştırıldığında, bastırdığı geçmişle arasındaki kapı aralanır. Film, kasabayı canlı bir karaktere dönüştürür; kamera gülüşlerde oyalanır, sessizliklerde soluklanır.

Mizahla sızan hüzün, aile bağları ve aidiyet temaları ince bir dille işlenir. Arul’un belleği bulanık bir nehir gibi ağır ağır berraklaşırken, yabancının kurduğu küçük köprüler onu kendine götürür. Sonuç, sıcak, içten ve umutlu bir yüzleşme. Başrolün kırılgan sakinliğiyle neşeli yabancının ışığı çatışmak yerine birbirini tamamlar. Dengeyi umut da sağlar.